Saxofoniste Deborah Witteveen (1995) onderscheidt zich door haar krachtige, energieke en veelzijdige spel. Als kamermusicus, orkestmusicus en solist beweegt ze zich moeiteloos tussen uiteenlopende muzikale werelden, met een bijzondere voorliefde voor interdisciplinaire projecten.

Deborah is baritonsaxofonist bij het Ardemus Quartet en maakt deel uit van muziektheatergroep Neo-Fanfare 9x13. Samen met fagottist Thomas Dulfer vormt ze een duo waarmee ze in seizoen 2022-2023 finalist was van het prestigieuze Dutch Classical Talent; met hem richtte ze bovendien Stichting Future Sounds op, een stichting die met vernieuwende concertvormen klassieke muziek bij een breed publiek onder de aandacht wil brengen. Sinds 2015 vormt ze een duo met pianiste Maxime Snaterse; in 2024 speelden zij als finalist van het Britse Young Classical Artist Trust in Wigmore Hall in Londen.  

Daarnaast is Deborah regelmatig te horen bij het Nederlands Blazers Ensemble en speelt ze bij orkesten als het Nederlands Philharmonisch Orkest, het Rotterdams Philharmonisch Orkest, het Residentie Orkest en het Noord Nederlands Orkest.

Naast haar werk als uitvoerend musicus is Deborah actief als saxofoondocent. Ze geeft les aan het Koninklijk Conservatorium Den Haag en de bijbehorende School voor Jong Talent. Daarnaast is ze al jaren verbonden aan Cultuurkust in de regio Harderwijk en Ermelo.

Deborah studeerde bij Johan van der Linden aan het HKU Utrechts Conservatorium en bij Arno Bornkamp aan het Conservatorium van Amsterdam. Zowel haar Bachelor of Music (2017) als haar Master of Music (2020) rondde ze cum laude af.

Deborah won prijzen op het Prinses Christina Concours en Classic Young Masters, en ontving in 2020 de Kunst aan de Dijk prijs. Ze volgde masterclasses bij onder anderen Claude Delangle, Vincent David en Nobuya Sugawa, en studeerde samen met het Ardemus Quartet aan de Nederlandse Strijkkwartet Academie.